Te kort aan Aziatische koks in Nederland, geen wok gerechten meer?
Dit jaar mogen er extra 500 koks uit Azië worden gehaald door Aziatische restaurants. Door dit kunnen er nu vijftienhonderd van deze gespecialiseerde koks aan de slag. Volgens restauranthouders is dat nog lang niet genoeg om alle tekorten op te lossen.
Minister Wouter Koolmees van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) maakte afgelopen donderdag bekend hij met vijfhonderd extra vergunningen het huidige tekort wilt oplossen.
Sinds 2014 mag de Aziatische horeca met het zogeheten wokakkoord zonder gebruikelijk voorwaarden bij een tewerkstellingsvergunning horen koks uit Azië aantrekken. Dit omdat zij gespecialiseerde koks nodig hebben. In Nederland zijn die vrijwel niet te vinden. Het ging eerst om duidend koks per jaar, nu gaat dit er vijftienhonderd worden voor een tijdelijke periode.
“Het is een mooi begin, maar het is nog lang niet genoeg”, zegt Anthony van der Klis van de Vereniging Chinees-Aziatische Horeca Ondernemers (VCHO). “Wij hebben op korte termijn het dubbele nodig, namelijk zo’n drieduizend koks per jaar.”
Zo ongeveer 2.780 restaurant met een Aziatische keuken zijn er in Nederland, een vijfde van het totaal. Hierbij zijn er zo’n 41.000 werknemers die actief zijn in de Aziatische horecasector.
Alleen maar grotere problemen
Van der Klis is bang dat in de toekomst restaurant hun deuren moet sluiten als het tekort aanhoudt.
“En ze kunnen soms niet meer de kwaliteit bieden die mensen gewend zijn, doordat ze mensen in de keuken door moeten schuiven die minder geschikt zijn als gespecialiseerde kok. En de problemen worden alleen maar groter, doordat ook in Aziatische landen koks steeds meer gaan verdienen.”
Ondernemer Zhang Hu, eigenaar van restaurant Alexander in Leiden en Oriënt Parel in Rotterdam, ziet haast geen specialistische koks meer. “De afgelopen jaren er is geen kok te vinden”, zegt hij.
Om dit op te lossen zorgen ondernemers ervoor dat hun huidige personeel zo lang mogelijk vast te houden. Hij heeft twee koks vanuit China gehaald. Deze zijn inmiddels twee jaar in Nederland. “Zij willen voorlopig gelukkig wel blijven.”
